Rectificatie

Dan sta je eens een keertje in de krant
Waarin men jou van alles laat beweren
En dan, verdomme, moet je constateren:
Zo brengt de krant dus leugens in het land.

Al is het een detail, niet relevant,
Zo'n foutje maakt mijn stemming kut met peren.
De krant zal zoiets niet rectificeren
Dus neem ik maar het recht in eigen hand.

Het klopt: ik word de dichter van Bernheze
Maar dat hier ook mijn wieg stond is niet waar
En had de lezer dus niet mogen lezen.

Ik ben hier noch geboren noch getogen,
Dat heeft de journaliste echt gelogen.
Ik ben en blijf altijd een Udenaar.

Gemeentedichter, wat is dat eigenlijk?

“Wat is dat?” vraagt de knappe journaliste

Terwijl haar blik zich in mijn ogen boort.

“Gemeentedichter? Nooit nog van gehoord.”

Ze kijkt alsof ze zich enorm vergiste.

Ik stamel wat: “Het is niet echt omschreven.

Een taakomschrijving is er, vrees ik, niet.

Ik heb wel plannen,” klinkt het wat gratuit,

“Om aan die taak een eigen draai te geven.”

Ze lacht me toe, maar is niet echt tevreden.

Ze heeft zich vast iets anders voorgesteld

Toen zij daarnet bij mij heeft aangebeld.

Iets leuks misschien, of vol diepzinnigheden.

Toch vraagt ze voor ze gaat of ik wellicht

Voor bij het stukje in de krant iets dicht. 

VV de Zaert

Om tien uur 's avonds op de donderdagen
Dan gaat een clubje mannen naar de Zaert.
Ze zijn al oud, hoewel nog niet bejaard
En durven nog een korte broek te dragen.

Hun tempo is een beetje gaan vertragen
En schoten hebben niet meer zoveel vaart.
Al is het spelpeil soms betreurenswaard
Op voetbal lijkt het heus nog wel bij vlagen.

Daar gaat het om, dat jeugdige gevoel
Van lekker tegen leer te kunnen schoppen,
De bal te kunnen schieten in het doel.

En naderhand het tappen van wat moppen,
Het praten over, nooit een saaie boel.
Ze zijn te jong om hier al mee te stoppen.

Wisseling van de wacht

Dit is het jaar van grote wisselingen:
Als eerste was daar onze koningin.
Ze zei het niet maar heeft niet meer zo'n zin
En zoonlief stond al jarenlang te springen.

En toen, tot schrik van vele volgelingen
Kwam bij de paus het hoge woord eruit
En nam hij, Gods vervanger, het besluit
Die taak niet tot zijn dood toe uit te zingen.

Zo is dit reeds een heel historisch jaar
Waar later in de tijd naar wordt verwezen,
Het is niet standaard, niet inwisselbaar.

En in zo'n woelig jaar treedt in Bernheze
Een nieuwe dichter aan. Hij staat hier klaar
En presenteert zich aan zijn volk bij dezen.

Missie als DvB

Ik zal gaan strooien met sonnetten
En af en toe ook een rondeel.
Mijn pen zal zijn als een penseel
Of als een wals die u zal pletten.

Ik zal u met mijn taal besmetten,
Ik grijp u, lezers, bij de keel.
Ik dicht heel scherp en actueel
En zal u aan het denken zetten.

Ik zorg ervoor dat in Bernheze
Het gonzen zal van poëzie
En dat eenieder die zal lezen.

Ik dicht tot al mijn sceptici
Die denken 'wie mag dat wel wezen?'
Mij zien als dichterlijk genie.

Tja

Mas Papo is (durf ik te stellen)
Een goede naam voor een poëet:
Wanneer je zegt dat jij zo heet
Zal men een gunstig oordeel vellen.

Had ik die naam, ik kon voorspellen
Wat dat met mijn gedichten deed:
Ze trokken lezers bij de vleet
En mooie vrouwen, Esther, Ellen.

Wanneer ik zelf Mas Papo heette
Dan was ik landelijk bekend
En werd ik dagelijks verwend
Door dichteressen, zeker weten.

Maar ik heet Hans, gewoon Hans Manders
En tja, dan gaan die dingen anders.

Wens komt uit

Ik wilde in mijn leven iets bereiken,
Bij voetbal voor een enthousiast publiek,
Op televisie, in de politiek
En dat mijn naam dan in de krant zou prijken.

Ik wilde mensen naar mij laten kijken
Als zanger of als maker van muziek,
Of cabaret en dat men zich een kriek
Zou lachen aangezien ik leuk zou blijken.

Ik wou als dichter fraaie verzen schrijven
Die iedereen in Nederland dan las
En waar men zo tevreden over was
Dat alles wat ik schreef ook zou beklijven.

Mijn wens komt uit. Het gaat mij naar den vleze
Want reeds ben ik de dichter van Bernheze.